Een Carnavalsreis

Ik vraag me altijd af, hoe zou Eindhoven er op carnavalsochtenden eruit zien? De lege bierglazen vullen de stille stad waarschijnlijk, neergezet door de dronken clowns, ridders en prinsessen een paar uur daarvoor. Dit jaar kon ik de Eindhovense avonden niet meemaken, maar Carnaval heb ik zeker gevierd. Het carnavalsweekend was het weekend van de reis van Lima naar Santa Cruz in Bolivia. Een carnavalsreis!

De avond voor mijn reis op vrijdag begon Carnaval in Lima. In het stadsdeeld Barranco, waar mijn hostel zat, werd de carnaval geopend met een korte optocht van drie bevolkingsgroepen uit Peru. De prachtige kleuren uit de bergen en kust waren een contrast met de bijna naakte jungle indianen die vooral dierenhuiden, kralen en veren droegen. Elk volk heeft haar eigen muziek en dans. Een prachtig feestelijke en vooral kleurige optocht! Als afsluiter in Lima een feestje voor valentijn op vrijdagavond met Chileense livemuziek, BBQ en mojitos!

De eerste stap in mijn reis was de vlucht van Lima naar Cusco op zaterdagmiddag. De taxichauffeur die ik inmiddels goed kende omdat hij ’s avonds altijd een biertje meedronk met de gasten, bracht me naar het vliegveld. De vlucht ging voorspoedig en opeens stond ik in het bekendste incastadje van de wereld. Met een Japanner en een Duitser ontdekte ik die avond de binnenstad. Prachtig om te zien, maar geen spoor van carnaval. Het was wel een gezellige avond, en ook zonder carnaval kan er geproost worden!

Zondagochtend vroeg vloog ik door naar La Paz, naar het hoogste internationale vliegveld ter wereld. Vanuit het vliegveld nam ik een taxi naar de busterminal omdat ik meteen door zou gaan naar Santa Cruz. De busreis duurt ongeveer 18 uur, dus ik zocht de beste bus uit. Het duurde nog even voordat de bus ging, dus ging ik nog even de stad in. De hele stad was uitgestorven, behalve het centrale plein waar mensen zich opmaakten voor een enorm water- en schuimgevecht. Dat is een van de carnavalstradities hier in Zuid-Amerika. Bewapend met een poncho waagte ik me op het plein en de waterballonnen vlogen heen en weer. Gelukkig wist ik mijn kleren droog te houden voor de lange busreis!

Busreizen en tijdsverschillen zijn niet mijn specialiteit, ook niet echt een handige combinatie. Ik had geen idee dat de klok een uur vooruit ging bij het passeren van de grens tussen Peru en Bolivia. Dus toen ik dacht op tijd aan te komen bij het busstation, bleek de bus al weg te zijn. Met een taxi kon ik het volgende station bereiken en de bus net halen. Helaas had mijn tas het niet gehaald, die had ik namelijk die ochtend bij het busstation achtergelaten met de belofte dat het in de goede bus zou worden geladen. Dat bleek te moeilijk en mijn rugzak was in de verkeerde bus terecht gekomen. De volgende ochtend zou ik herenigd worden met mijn rugzak, maar dat is best onhandig met carnaval. Naast de tradtie van het watergevecht, hebben ze in Santa Cruz namelijk ook verfgevechten. Snel even de stad in om een extra setje kleren te kopen dus, voordat het verfgooien begint!

Daar was het dan! De verlaten carnavalsstad. Eigenlijk was er niks boeiends aan. Het was zelfs erg saai. De markt was open, maar er was erg weinig volk. Ik kon wel mijn setje carnavalskleren kopen en veilig terug naar het hostel lopen. ’s Avonds kwamen Mark en Lisa en Santa Cruz aan, ontzettend gezellig en we hadden enorm veel bij te kletsen. Na een pizza en wat Caiprinhas was het bedtijd. De volgende dag ging ik hoopvol terug naar het busstation om mijn tas te halen, en het lukte warempel! Ik was niet heel bezorgd dat het niet aan zou komen, maar het is toch wel fijn om het terug te hebben (vooral om mijn tanden weer eens te poetsen).

We kwamen op het goede idee om die middag een rondje door de stad te gaan lopen. Kindjes met waterpistolen stonden ons op sommige hoeken op te wachten, maar het viel mee. Totdat we niet iets te laat terug liepen naar het hostel. De straten vulden zich binnen korte tijd met carnavallers gewapend met verf. Vooral Lisa als blonde vrouw moest het vergelden, helemaal paars kwam ze met ons terug in het hostel. Die avond hebben we flink gecarnavald. Nu zelf ook bewapend met verf en water gingen we de stad in. Het was geweldig om mee te maken. Iedereen was helemaal paars of groen door de verf en de salsa en samba bandjes speelden op elke straathoek. Ook wij moesten eraan geloven, alleen werd er geen verf in mijn gezicht gesmeerd maar een soort teer, maar de fles shampoo, stuk zeep en een halfuur douchen waren de ervaring absoluut waard.

Na Santa Cruz en carnaval zijn we verder naar Sucre gegaan. Een prachtige witte koloniale stad, dat een bezoek meer dan waard is. Vanuit Sucre hebben we een incatrail en een krater bezocht. Daarna zijn we naar Potosi gegaan. Dit is een koloniale mijnstad en dinsdag gaan we de mijnen in. Best spannend want er zijn veel enge verhalen op internet te vinden, maar maak je geen zorgen we hebben de beste tour operator in de stad gevonden die overal wordt aangeraden. Het plan is om na Potosi door te gaan naar Uyuni, waar de zoutvlakten te bewonderen zijn. We hebben het geweldig met zijn drieen en zijn hongerig naar nieuwe avonturen. Veel groeten uit het prachtige Bolivia!

Een explosieve kerst!

Jozef en Maria trillen hun kerststal uit op de beat van Afrojack gemixt met David Guetta en Enrique Iglesias. Jezus is precies om twaalf uur tevoorschijn gehaald, maar het geheel valt weg door de enorme partij kerstmannen die ook op de tafel staan. En in de rest van de huiskamer. Als klap op de vuurpijl staat er een witte plastic kerstboom in de hoek van de kamer, gevuld met groene, rode en gouden ballen. Alles glinstert, knippert, is besneeuwd of maakt geluid. Maar ze vinden het prachtig hier in Peru, kerst vieren.

Anders dan in Nederland wordt er in Peru alleen kerstavond gevierd. Families komen bij elkaar en eten met elkaar. Voor gezinnen met oudere kinderen is dit een speciaal moment aangezien er veel jongeren naar Lima gaan om te werken of studeren. Met kerst is iedereen weer terug, om gezellig te eten en drinken met elkaar maar ook vooral om de kerstcadeaus.

Ik zou eigenlijk kerst gaan vieren bij een van de Yanesha communities in Maime, maar dit zou een redelijke reisorganisatie vereisen. Toen Rianne met de optie kwam om mee kerst te gaan vieren bij vrienden van haar, klonk dit een stuk makkelijker te organiseren. Kerst bij een echt Peruaans gezin dus, waarvan de kinderen die in Lima studeren ook thuis zijn. Hoe ze heten? Klaus, Susan, Marian en Anja. Peruaans hoor ik je jezelf afvragen? Ja! Peruaans! In de tijd van de kolonisatie van Peru zijn er vanuit allerlei landen kolonisten naar het land gekomen. In de negentiende eeuw ook Duitse kolonisten. Deze geweldig gezellige familie zijn Duitse afstammelingen, en dat is goed te zien: blonde haren, blanke huid.

De avond begon explosief. Susan had de gasfles van het fornuis verwisseld omdat deze leeg was, maar was vergeten dat de draaiknop van de gasoven nog open stond. Het werd snel genoeg opgemerkt toen Susan de ontsteking opende om het kerstvarken op te warmen. Met een enorme knal vloog de klapdeur van de oven open en vormde zich een vuurbal. Ook achter het fornuis kwamen de vlammen naar boven. De vlammen waren zo weg, maar er was even de angst dat de gasfles zou worden bereikt door de hitte. Gelukkig is kerst een vredelievend feest en bleef de gasfles intact.

De loop van de avond is verder niet heel anders dan in Nederland, behalve dat het eten zo snel mogelijk naar binnen wordt gewerkt. Alcohol drinken en eten doen ze hier namelijk niet tegelijk. Een wijntje, biertje of Pisco wordt genuttigd voor en na het eten en verder worden er vooral verhalen en grappen verteld. Om twaalf uur mochten de cadeautjes worden geopend.

Vandaag, eerste kerstdag, heeft iedereen vrij. Toch gebeurt er weinig, iedereen brengt de dag door met familie of werkt in een eigen winkel. Winkeltjes zijn namelijk wel gewoon open, je kunt moeilijk een dag inkomen mislopen door te sluiten. Ik ben vandaag ook gewoon op kantoor. Best gezellig aangezien de hele familie van Gino (general manager) en zijn broer Anthony hier is om te Skypen met familie in Argentinië.

Het was een speciale maar heel gezellige ervaring om een Peruaanse kerst mee te maken. Voor iedereen in Nederland een hele fijne eerste en tweede kerstdag en alvast een super nieuwjaar! Feliz Navidad!

(Op het plaatje kun je trouwens zien waar ik woon: Villa Palma. Een restaurant waarvan de eigenaresse ook kamers verhuurd. Met prachtige kerstslingers uiteraard!)

Peru: fan van Robben en bitterballen

Terwijl de warme chocolademelk in een enorme pan van het houtvuur wordt gehaald, wordt het Peruaanse kerstbrood in stukken gesneden. Paneton is het verwenmoment van het jaar voor de koffieboeren. Een brood dat maanden houdbaar is, met stukjes chemisch gedroogd fruit en krenten erin. Een van de weinige momenten dat E-nummers en kunstmatige smaakstoffen het dorp bereiken. Het heeft enorme aantrekkingskracht. Ook niet-leden staan in de rij om met warme chocolademelk zweetdruppels op het voorhoofd te toveren, aangezien de krachtige zon het golfplaten dak zo verwarmd, dat de temperatuur binnen veel verder oploopt dan de 25 graden van buiten. Er is genoeg, iedereen krijgt. Het is tenslotte kerst!

De leden van CEPRO Yanesha wonen in zeven dorpen in een straal van zeventig kilometer rond Villa Rica. Traditiegetrouw bezoeken de kantoorwerkers van CEPRO met kerst elk dorp waar leden zijn om het afgelopen jaar te evalueren en om de doelen voor het nieuwe jaar te bespreken. Hier wordt een volle week voor uitgetrokken. Elke dag een dorp. Naast het officiële gedeelte zijn er cadeaus. Cadeaus voor de boeren die het afgelopen jaar de beste of meest biologische koffie hebben geproduceerd, of die op een andere manier een voorbeeld zijn voor de anderen, en cadeaus voor de kinderen cadeaus omdat er weinig speelgoed is. De cadeaus worden van te voren op kantoor ingezameld. Ik heb onder andere mijn Oranje shirtje van Robben ingeleverd. Daar was Panchito erg blij mee! Deze boer verbouwd Robusta koffie in het lager gelegen San Pedro. 

Een hele dag voor een dorp klinkt misschien wat overdreven, maar de tijd is nodig. Peruanen zijn namelijk erg goed in heel lang evalueren. Dit heeft een aantal redenen. Ten eerste dat iedereen te laat komt waardoor iedere bijeenkomst minstens een halfuur te laat begint. Ten tweede dat naast de dorpsvoorzitter ook de president van CEPRO en alle andere belangrijke mensen een welkomswoord doen. Hier wordt flink de tijd voor genomen. Iedereen wordt uitgebreid bedankt, van de kleinste koffieboer tot God. Lekker zweverig, daar houden ze van. Ten derde moet iedereen die een vraag stelt eerst uitgebreid iedereen een goedemiddag wensen en opnieuw iedereen bedanken. Ten vierde worden alle discussies die het afgelopen jaar zijn gevoerd, opnieuw behandeld. Tot slot omdat Peruanen geweldige verhalenvertellers zijn. De meest getalenteerden gaan er zelfs bij staan om een betoog te houden waarom (dit is echt gebeurt) zijn koffieplanten er als kroppen sla bijstaan.

Het waren geweldige dagen. Ik heb door deze kersttraditie alle dorpen kunnen zien waardoor ik een heel goed beeld heb van de leefsituatie van de koffieboeren. Die is niet slecht. De overheid heeft de laatste jaren veel geld gestoken in projecten om stromend water, elektriciteit, zorg en educatie naar de kleine bergdorpjes te brengen. Natuurlijk is dit nog verre van perfect en lopen kinderen bijvoorbeeld nog rond in kapotte kleren. Maar mensen zijn wel gelukkig, ze hebben elkaar.

Na de week van de bezoeken, heb ik afgelopen week weer flink aan mijn marketingproject gewerkt. Maar tijd voor ontspanning is er altijd. Zaterdag hield Loek bijvoorbeeld zijn afscheidsfeestje. Woensdag vertrekt hij richting Nederland. Op het feestje moest natuurlijk wel een bitterballetje geserveerd worden, dus die hebben we gemaakt. Dat smaakte nog helemaal niet slecht! Dat vonden de Peruanen ook. Binnenkort dus een nieuwe traditie bij de Yanesha cultuur: een bitterballetje bij de cocabladeren en suikerriet-rum!

Politieke spelletjes

Deze week kwamen cooperaties vanuit heel Peru naar Villa Rica. De kans om politieke spelletjes te spelen dus. Zorgen dat jouw cooperatie goede zaken doet. Daarvoor hebben we in Peru een speciale arena. Een arena waarin iedereen bij elkaar komt. Waar wordt gestreden. Waar wordt gejuigd. Waar wordt gehuild. Bloed, zweet en tranen. Tot er maar een cooperatie overblijfd die de meeste invloed heeft en de andere heeft verslagen. Je raad al op welke arena ik doel. Het voetbalveld.

Donderdag was het grote voetbaltoernooi der cooperaties. Iedereen keek er al dagen naar uit. Niet weken, want langetermijn bestaat hier niet. Het voetbaltoernooi was het enige waar nog over gepraat werd. Er werd zelfs geopperd dat we moesten trainen. Dat deden we. Uiteraard op het laatste moment. Dinsdag en woensdag een uur flink voetballen zodat we goed voorbereid waren. Rustdagen voor de wedstrijd is in Peru niet mogelijk, dat vereist veel te veel planning. Spierpijn is het gevolg. Ook de hoogte speelt mee. Sprintjes op 1500 meter vallen vies tegen! Maar spierpijn en hoogte mochten ons niet beinvloeden. Kampioen worden, dat is het enige dat telt.

Om half zes zouden we bij elkaar komen op kantoor. Zes uur was iedereen er. Klaar voor de tactiekbespreking. Er was zelfs voor shirts gezorgd. Voor ieder een prachtig  net echt AC Milan shirt en broekje. Tijdens het uitdelen van de officiele CEPRO Yanesha tenues kwam er nieuws binnen. We zouden gaan ontdekken dat corruptie en vals spel in de Peruaanse politiek niet uitgesloten zijn. CEPRO Yanesha zou namelijk niet aan het toernooi meedoen.

Tijdens het trainingsuur op dinsdag speelden we met de voorzitter van de organisatie. Blijkbaar hebben we een goede indruk op hem gemaakt. Er werd namelijk vlak voor het voetbaltoernooi besloten dat er alleen cooperatieleden mee mochten doen aan het toernooi. Formeel gezien zijn er heel weinig leden van CEPRO Yanesha op kantoor omdat deze vanuit verschillende organisaties betaald worden. Dat is nou eenmaal voordeliger. Zelf ben ik natuurlijk ook geen lid van de cooperatie. Een team bestaande uit leden van CEPRO Yanesha zou onmogelijk nog gevormd kunnen worden, en dat wist de organisatie. Ze waren overduidelijk bang voor ons! Gelukkig is de organisatie niet kampioen geworden.

Voetbal is erg belangrijk voor Peruanen. Het is een manier om je te laten zien. Om politiek te bedrijven. Zo worden er rond de verkiezingen ook wedstrijden georganiseerd met de lijsttrekkers. Als je dan echt een goede indruk wil maken, win je vooral niet van deze invloedrijke mensen. Helaas heb ik meegemaakt dat de Peruaanse politiek niet altijd even eerlijk gaat. Maar ach, met een biertje langs de kant zitten is ook niet slecht. Niks te klagen hier!

De tijd vliegt!

Vrijdag was het drie weken geleden dat ik in Villa Rica aankwam. Wat gaat de tijd snel! Inmiddels raak in al aardig gewend aan het leven hier. Dingen die bij aankomst nog vreemd waren, zie ik al nauwelijks meer. De kinderfiets die op een plank boven de trap staat bijvoorbeeld als een soort versiering. Het valt nauwelijks meer op.

De afgelopen weken heb ik vooral aan mijn opdracht gewerkt door een onderzoek te doen naar de Nederlandse koffiemarkt. Daarnaast ben ik benoemd tot de ontwerper van CEPRO Yanesha sinds Gino (de general manager) zag dat ik op Illustrator wat aan het rommelen was. Met het gevolg dat ik de jaarlijkse kalender van CEPRO voor de boeren ga ontwerpen. Zo’n kalender is een soort kerst en nieuwjaarscadeau. Bijna elk bedrijf maakt er wel een, ook al is het maar een klein winkeltje. Dat hoort gewoon zo. Inmiddels ga ik ook al de kalender voor de winkel van de vrouw van Gino ontwerpen. Ik moet er handel van maken, denk ik!

Lang niet elke dag is kantoorwerk. Vorige week kwam er bijvoorbeeld een controleur langs van een fonds en werd er een videoconferentie gehouden met een bedrijf in Colombia. Bij deze videoconferentie waren de boeren ook aanwezig. De Yanesha indianen gaan in ieder geval wel met hun tijd mee. Alleen al door het feit dat de traditionele kleding tegenwoordig wordt gemaakt met een telefoonzakje. Dit kan weinig traditioneel klinken, maar het is ontzettend belangrijk dat een cultuur zich op deze manier aanpast aan de huidige tijd. Natuurlijk zijn telefoonzakjes dan minder van toepasing, maar implementeren van nieuwe milieuvriendelijke technieken bij het boeren bijvoorbeeld wel. Ik vind het ontzettend knap dat de Yanesha zich zo kunnen aanpassen.

Deze week ben ik twee dagen het veld in geweest om koffievelden te controleren. Er wordt aandachtig bekeken of de planten geen ziektes hebben, of er beestjes in de bonen zitten en of er genoeg bonen aan de plant zitten. Dit steeds samen met de boeren. De omgeving was prachtig. Koffieplanten groeien op hoogte, dus een mooi uitzicht is niet zeldzaam op een koffieveld! Mijn taak was om foto’s te maken voor de toekomstige website. Eerst van een traditioneel Yanesha ritueel rond een aantal heilige stenen. De stenen staan voor de goden van de Yanesha. Om de goden gunstig te stellen moet er geofferd worden. En wat is nou een beter offer dan bier? In Peru gaat daar niks boven. Na het ritueel heb ik nog veel foto’s gemaakt van de koffievelden. Natuurlijk in de toekomst op de website te bewonderen!

Tot zover in het kort mijn avonturen van afgelopen weken.  Ik vermaak me prima en het leven is goed hier. Het Spaans gaat ook steeds beter. Ik kan gesprekken steeds beter volgen, alleen terugpraten is vaak nog lastig. Maar hier wordt aan gewerkt! Ook al worden dingen steeds gewoner, elke dag zijn er wel weer dingen om je over te verbazen. Dat zal nooit veranderen als je zo ver van huis bent. Vanavond maar eens lasagne maken voor de familie waar ik woon. Ze zijn erg geïnteresseerd in de ‘Nederlandse’ kookkunsten. Gerechten die voor ons heel normaal zijn, zijn voor hen heel speciaal. Zo werkt het dus twee kanten op. Niet alleen de bezoeker verbaast zich!

(Ik weet dat ik jullie al flink gespamd hebt met mijn enquete, maar als het er nou toch steeds bij ingeschoten is, vul het dan alsnog in!)

Eerste week Villa Rica

Het is nu bijna twee weken geleden dat ik op Schiphol afscheid nam van Nederland. Na een reis van 25 uur naar Lima, ben ik drie dagen in deze wereldstad gebleven. Een miljoenenstad die bestaat uit meerdere centra. Een dag voor het toeristische en moderne Mariflores, een dag naar het ex-koloniale Baranco en een dag naar het Centro Historico, gaven mij een geweldige indruk van de de stad. Een heerlijk dynamische stad, waar altijd wat te doen is. De eerste dagen dus de toerist uithangen, maar donderdagavond was het dan tijd om het toerisme te ruilen tegen een kantoor in het centrum van de koffie in Peru: Villa Rica.

IMG_1584

De busmaatschappij die rechtstreeks naar Villa Rica rijdt, zit in een minder goede wijk van Lima. Met de taxi, en meteen de terminal in dus. Het kaartje was gereserveerd door het bedrijf waar ik werk, dus een plekje hadden ze sowieso. De bus was een enorme luxe. Grote brede stoelen, vergelijkbaar met business class in het vliegtuig. Prima om te slapen dus. Om negen uur ’s avonds vertrok de bus, en netjes op tijd om zes uur ’s ochtends kwam ik in Villa Rica aan. Met een motortaxi, vergelijkbaar met een tuk tuk, moest ik naar een restaurant. Boven het restaurant zou ik gaan wonen. En inderdaad, Loek (een Nederlandse stagiair bij hetzelfde bedrijf) deed open en mijn kamer was klaargemaakt voor mij!

IMG_1608

Die vrijdag zat ik voor het eerst op kantoor en heb ik kennis gemaakt met een aantal collega’s. Het kantoor is een mooi ex-woonhuis, om de hoek van mijn kamer. In de vroegere achtertuin worden koffieplanten gekweekt voor de zeven communities met koffieboeren. Ook staat er de grote drooginstallatie voor de bonen. Er werken ongeveer vijftien mensen op kantoor, waarvan een aantal van de technische staf. Zij gaan de communities af om trainingen te geven, de planten te controleren en de boeren te helpen bij het verbeteren van de koffie. De rest zit op kantoor. Eerste indruk is erg goed. Gezellige sfeer, afwisselend werk en op zijn tijd een biertje met het personeel. Nu het Spaans nog beter onder de knie krijgen!

Op zaterdag waren wij drie Gringo’s uitgenodigd om naar Maime te komen, waar een van de communities zit, voor een echte Peruaanse en Yanesha (indianenstam van hier) avond. Daar horen verschillende ingrediënten bij. Ten eerste een avondmaal met het dorp. Niet zomaar een avondmaal, maar rijst, varken, yuca en cavia in pindasaus. Cavia is een delicatesse hier, het smaakt naar malse kip. Heerlijk! Als de kinderen weg zijn, kan het feest beginnen. Drank gemaakt van suikerriet (caña) en coca-bladeren kwamen op tafel. Coca-bladeren klinkt meteen heel heftig, maar het stelt weinig voor (het is wel de grondstof voor cocaïne, maar hier heb je zoveel bladeren voor nodig dat je die in een avond nooit opgekauwd krijgt). Er wordt hier bijvoorbeeld ook thee van gezet. Het is meer een bezigheid terwijl iedereen aan het kletsen is, maar vooral een eeuwenoude traditie in de bergen van Peru. Hoewel Peruanen zich niet druk maken over alcohol en het verkeer, bleven we toch maar een nachtje in Maime. De volgende dag na een heerlijk ontbijt met yuca-pannenkoeken weer terug naar Villa Rica.

Terwijl ik op kantoor bezig ben met literatuur en theorie rond de verkoop van maatschappelijk verantwoorde producten, zijn er volop kansen om de computeruren te doorbreken. Op donderdag ben ik bijvoorbeeld meegegaan met twee heren van de technische staf om een training organische mest te geven in een van de communities. Geweldig om concreet te zien dat CEPRO Yanesha haar boeren goed inlicht en traint om meer verantwoord te boeren. Dit verhoogt niet alleen de kwaliteit van de koffie, maar ook van de bodem. De mest werd namelijk gemaakt van de ‘afvalstoffen’ van het land. Stukken hout, bladeren, de schilletjes van de koffiebonen, et cetera. Er wordt veel aan gedaan om de boel circulair te krijgen.

IMG_1624

Hoewel ik nog pagina’s vol kan schrijven over mijn avonturen, laat ik het nu hierbij. Het zijn volle dagen met veel indrukken. Kantooruren zijn namelijk maandag tot en met zaterdagochtend van 8-13 en 15-19. Niet dat de tijden heel nauw komen, Een Peruaans halfuurtje is niet zeldzaam. Ik heb een geweldige eerste week gehad in een stadje waar alles is, dat je nodig hebt. Op naar de volgende weken!

Ik ben er!

Op dit moment zit ik in de tuin van hostel Condor’s House, Lima Peru. Nu met een trui aan, maar mijn gezicht gloeit van de scherpe Peruaanse zon van vanmiddag. Ik heb er een reis van ongeveer 25 uur opzitten, maar dat weerhield mij er vandaag niet van om Lima te ontdekken. Het avontuur is begonnen!

Maandagmiddag 13:00 begon het avontuur in het exotische Nuenen. Met het uitzwaaicommite meegerekend, reden we vier man sterk naar Schiphol. Gesprekken in de auto gingen vooral over hoe ontzettend gezellig het zondagavond was, en hoe leuk het was dat er zoveel mensen zijn gekomen. Op Schiphol kon vervolgens het inchecken en het afscheid nemen beginnen. Ik merkte dat ik toch wel zenuwachtig was. Deze reis is op twee punten fundamenteel anders dan de andere reizen die ik heb gemaakt. Ten eerste heb ik niet maanden vooruit kunnen kijken aangezien ik pas twee weken vooraf geboekt heb, en ten tweede ga ik deze keer helemaal in mijn eentje. Best wel spannend dus!

De vluchten gingen geheel volgens schema. Eerst naar Madrid, en daar overstappen naar Lima. De tweede vlucht had zelfs een uur vertraging, dus dat maakte de overstaptijd alleen maar relaxter. AirEuropa had maandagavond om 23:55 verschillende vluchten naar Latijns Amerika gepland, waardoor de wachtruimte enorm gezellig was met Spaans brabbelende Latinos, afgewisseld met zweverige backpackers die hun dromen gingen waarmaken.

In het vliegtuig zat ik tussen een groep overgeorganiseerde Belgen in wandeltenue, een Peruaanse zakenman en een druk kruisjesslaande vrouw. De eerste Spaanse gesprekjes hier en daar vielen toch wat tegen. Even wennen weer! Gelukkig heb ik redelijk wat kunnen slapen in het vliegtuig en kwam ik naar omstandigheden redelijk uitgerust op bestemming aan. Wonder boven wonder kwam ook mijn tas weer de lopende band op. Bij het zetten van de stempel in mijn paspoort merkte ik al de relaxte sfeer. Eigenlijk mag je namelijk maar 90 dagen zonder visum in Peru blijven, maar als je het vraagt mag je ook langer blijven. Hoppa, de stempel van 183 dagen was gezet!

Vervolgens de taxi, de onderhandelingen bleven me nog even bespaard aangezien er een betrouwbare airport taxi is. Een uur in de taxi door het drukke verkeer intoduceerde me niet alleen gedwongen tot het ophalen van mijn Spaans, maar ook tot het verkeer in Lima. Wat een chaos! Een hostel vinden was toch wat lastiger dan gedacht. De taxichauffeur was ervan overtuigd dat ik niet mijn Lonely Planet moest volgen maar dat een hostel dat hij wist veel beter was. Dat geloofde ik niet, maar hij bleek gelijk te hebben. Het ‘Top choice’ hostel uit de LP bestaat namelijk niet meer. Gelukkig was er nog een andere in de buurt. Geweldig plekje heb ik gevonden, al zeg ik het zelf.

Tja, en dan heb je een hostel na 25 uur reizen, maar is het pas 9:00 ’s ochtends…. Gaan slapen is slecht voor de jetlag, dus dan maar Lima in! Ik zit midden in de meest luxe en rijke buurt van Lima, Miraflores. Een heel rustig en veilig stukje stad waarin je goed kunt wennen aan het Zuid-Amerikaanse leven. Een rondje langs de kliffen aan zee, de stranden, de vele surfersspots en de winkelstraten. Lunchen met kip en rijst. Ik kan eraan wennen!

Morgen het Centro Historico maar eens bezoeken en donderdag overdag de kust nog maar eens verder afgaan. Donderdagnacht vertrek ik dan naar Villa Rica, en dan kan het koffiefeest beginnen. Volgende keer wat meer over die koffie en wat foto’s!

IMG_1533